Cierpiąca markiza
Wpisany przez Agata Marszałek
Wracając do domu pociągiem IC otrzymałam, w ramach ceny biletu, drobny poczęstunek. Jak zawsze był to napój oraz słodka przekąska. Napój ochoczo wypiłam, natomiast przekąskę pozostawiłam nietkniętą.
Pod nazwą „Markizy o smaku śmietankowym” były schowane: mąka pszenna, cukier, tłuszcz roślinny utwardzany, serwatka w proszku, mleko w proszku odtłuszczone, syrop glukozowy, jaja, sól, substancja spulchniająca, wodorowęglan sodu – E 500 (ii), wodorowęglan amonu – E 503 (ii), aromaty, barwnik – beta karoten E 160 a (ii), emulgator – lecytyna sojowa, E 471, E 475. Po takiej lekturze cała magia śmietankowych markiz umiera bezpowrotnie.
Odkąd zaczęłam czytać skład produktów przed ich zakupem, nawet wybór jogurtu już nie jest tak prosty. Okazało się, że świat spożywczy jest pełen paradoksów. Najlepszym jogurtem okazał się nie markowy produkt, którego reklamami jesteśmy bombardowani, zawierający wieprzową żelatynę, a nieśmiały jogurcik, czysty w składzie, który jest produkowany dla sieci dyskontowej. Takich paradoksów jest o wiele więcej. Przykre jest to, iż częściowo świadomie przymykamy na nie oko, dając się pomieść smakowi śmietankowych markiz. Wiem, że te produkty są dostępne na wyciągnięcie ręki i nie musimy się zastanawiać nad pomysłami na zapchanie naszego burczącego żołądka. Czy jednak warto skazywać go na markizowe cierpienie, podczas gdy nasze kubki smakowe są odurzone syntetycznymi dodatkami?
Matka natura wie, co dobre – prostota. Rynkowa potrzeba wprowadzania nowości doprowadziła do wypaczenia natury. Zamiast prostego jogurtu, z dobroczynnymi bakteriami, otrzymujemy nowość, „jeszcze lepszy smak”, czyli dodatek wieprzowej żelatyny, barwniki z czerwonych buraków (a jogurt jest malinowy), oraz coś, co jest uchwytne na języku, a nie w składzie – posmak mąki. Przyczepiłam się jogurtu, gdyż nie mogę wyjść z podziwu, że tak prosty produkt może być nafaszerowany tyloma dodatkami.
Staram się mimo wszystko nie popadać w paranoję. Dlatego czasowo nie będę szukać odpowiedzi na pytanie. Co się kryło w moim kubku kawy od IC?
Odkąd zaczęłam czytać skład produktów przed ich zakupem, nawet wybór jogurtu już nie jest tak prosty. Okazało się, że świat spożywczy jest pełen paradoksów. Najlepszym jogurtem okazał się nie markowy produkt, którego reklamami jesteśmy bombardowani, zawierający wieprzową żelatynę, a nieśmiały jogurcik, czysty w składzie, który jest produkowany dla sieci dyskontowej. Takich paradoksów jest o wiele więcej. Przykre jest to, iż częściowo świadomie przymykamy na nie oko, dając się pomieść smakowi śmietankowych markiz. Wiem, że te produkty są dostępne na wyciągnięcie ręki i nie musimy się zastanawiać nad pomysłami na zapchanie naszego burczącego żołądka. Czy jednak warto skazywać go na markizowe cierpienie, podczas gdy nasze kubki smakowe są odurzone syntetycznymi dodatkami?
Matka natura wie, co dobre – prostota. Rynkowa potrzeba wprowadzania nowości doprowadziła do wypaczenia natury. Zamiast prostego jogurtu, z dobroczynnymi bakteriami, otrzymujemy nowość, „jeszcze lepszy smak”, czyli dodatek wieprzowej żelatyny, barwniki z czerwonych buraków (a jogurt jest malinowy), oraz coś, co jest uchwytne na języku, a nie w składzie – posmak mąki. Przyczepiłam się jogurtu, gdyż nie mogę wyjść z podziwu, że tak prosty produkt może być nafaszerowany tyloma dodatkami.
Staram się mimo wszystko nie popadać w paranoję. Dlatego czasowo nie będę szukać odpowiedzi na pytanie. Co się kryło w moim kubku kawy od IC?
| < Poprzednia | Następna > |
|---|