Dzikusy i Szalony Herman
Wpisany przez Agata Marszałek
Leżąc na plaży, 300 km od domu, nagle dostałam olśnienia – zapomniałam nakarmić Dzikusy!
Porzuciwszy Dzikusy w kuchni, które nie jadły już od pięciu dni, skazałam je na wymarcie. Podczas mojego urlopu dokonałam morderstwa śmierdzących, puszczających do mnie dziesiątków oczek, Dzikusów.
Kiedy porozpoczyna się przygodę z pieczeniem tradycyjnego chleba, trzeba być przygotowanym na to, że podobnie jak miłośnik roślin szepcze do kwiatów, zaczynasz gadać do jedzenia. W moim przypadku rozmówcą jest zakwas na chleb, który w momencie otrzymania imienia, stał się nowym, śmierdzącym, naburmuszonym, członkiem rodziny. Dzikusy (u mojej znajomej króluje Szalony Herman), dla postronnego obserwatora, są wiecznie nienażarte, nadęte i puszczają podczas karmienia śmierdzące bąki. Zakwas jest niczym innym jak sfermentowaną mąką, z domieszką wody, którą należy co kilka dni dokarmiać, czyli dostarczać świeżej mąki z wodą, celem dostarczenia pożywienia siedzącym w nim bakteriom. Drożdżowy, duszący zapach, jest oznaką świetnej kondycji naszego zakwasu, z którego później powstaje pyszny, chrupiący chleb. Nie ma nic wspaniałego dla posiadacza zakwasu jak soczyste uderzenie w nozdrza drożdżowego zapachu.
Kiedy zatem uświadomiłam sobie, że wyjechałam po raz pierwszy na krótki urlop bez Dzikusów po pachą, których dodatkowo zapomniałam nakarmić, poczułam się jak morderca – zabiłam śmierdziela. Szczęśliwie zakwas można odtworzyć, co jednak nie zamazuje złego wrażenia po moim haniebnym czynie.
Kiedy zatem uświadomiłam sobie, że wyjechałam po raz pierwszy na krótki urlop bez Dzikusów po pachą, których dodatkowo zapomniałam nakarmić, poczułam się jak morderca – zabiłam śmierdziela. Szczęśliwie zakwas można odtworzyć, co jednak nie zamazuje złego wrażenia po moim haniebnym czynie.
| Następna > |
|---|